• PT (Personal Trainer)
  • Relatietherapeut en mediator
  • Hoofd IB (interne bewakingsdienst)
  • Postkamermedewerker (security executive)
  • Chef Vaatwasserij (afdeling kwaliteitsbewaking)
  • Buitendienstmedewerker (ballotage externe contacten)

Meerkoeten... ik kan ze niet uitstaan!

Geplaatst door op in Mijn leven als Personal Trainer
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Abonneer op updates
  • Afdrukken

meerkoetWeten jullie waar ik ook zo'n hekel aan heb mense? Aan meerkoeten! Hosternokke wat is dat een naar soort vogel. Die denken dat ze alles mogen in dit land. Grrrr. Verschrikkelijk!
Als je ze in het voorjaar ziet zwemmen dan denk je nog: "Wát een leuk beestje is dat!". Maar als je wat langer naar ze kijkt dan valt het al snel op dat ze heel intolerant zijn tegen hun buren en met iedereen ruzie zoeken. Ze schelden op alles en nog wat.
En ze fokken maar aan! Twee nesten per jaar, alsof het niks kost. De kinderen uit het voorjaarsnest kunnen in het najaar zelf ook al een nest krijgen. Veel gekker moet het toch niet worden.

Alles aan dat beest vind ik irritant. Jonge meerkoeten, met die lelijke poten, schreeuwen de hele dag om voer. Het is niet om aan te horen. Dat vinden die ouders ook want die proberen er zoveel mogelijk in te proppen om ze maar een beetje stil te krijgen. Iets dat nooit lukt overigens. Dus dat geschreeuw gaat de hele dag maar door. Walgelijk!

Als die jongen maar een beetje voor zichzelf kunnen zorgen dan worden ze door hun ouders verjaagd. Op het zelfde moment liggen diezelfde ouders alweer het nieuwe nest te fokken. En dát is het bepalende moment. Denk je nu eens in wat voor impact dat heeft op de tere imborst van de jongvolwassen meerkoet. Stel uzelf eens voor in die situatie. Hoe zou u dat gevonden hebben? Dat u op een middag nietsvermoedend uit school kwam en uw ouders in een compromitterende houding in de slaapkamer vond (op de keukentafel of op de poef voor de kachel) en dat uw moeder, met heur lingerie nog aan haar voeten bungelend, u de straat op zou sturen, scheldend: "Opgetieft klerejong! Je ziet toch dat je vader en ik bezig zijn? Rot op!".
Zoiets is karaktervormend voor zo'n breekbaar ding.
Zo'n beestje, een kind nog eigenlijk, gaat in verwarde toestand de straat op met dat laatste verschrikkelijke beeld van zijn ouders op zijn netvlies en moet het verder maar redden. Zonder enige sociale en maatschappelijke vorming.
Dat kán niet goed gaan. Toch?
En dat gaat ook niet goed!

Zo'n beest  kan kiezen tussen zinloos langs de rietkragen zwerven of gaan samenwonen met een lotgenote. Dus wanneer de eerste herfstblaadjes vallen heeft zo'n beest ook een gezin. Dat heeft geen enkele toekomst wanneer de winter komt. Want zo'n beest kan nog niet eens voor zichzelf zorgen.  De kinderen sterven van de honger en kou en de beide ouders overleven het ook maar zelden. Dat ligt dan in het voorjaar als lijk te stinken op de oever.
Als zo'n beest het wel overleeft begint het met littekens en frustraties aan het voorjaar. Het is dan ook geen wonder dat die ervaringen leiden tot onaangepast gedrag; schelden, vechten, herrie schoppen. Alles en iedereen wordt weggejaagd. 

[widgetkit id=78]

Met nieuwe partners (jaja het fokt maar aan mense, het fokt maar aan) maken ze weer een nest. Nou ja, nest... het lijkt er op maar ziet er niet uit, want een fatsoenlijk nest bouwen hebben ze óók nooit geleerd.

[widgetkit id=79]

Uitschot is het. Tuig van de richel! Watertokkies! En ik ben niet de enige die er zo over denkt. Er staan plenty filmpjes op YouTube waarop je kunt zien dat het vervelend en onaangepast volk is dat niet wil deugen.

Nu het winter gaat worden zie je ze in groepen op de waterkant bij elkaar hokken en hangen. Ze schijten er de hele boel onder. Ik kan niet eens meer fatsoenlijk kuieren. Telkens trap ik in die vieze groene stront.
Ik kan me daar zo ongelofelijk kwaad om maken, om dat gedrag. Vreselijk! Die beesten horen daar niet, op de kant. Zij hebben het water... blijf daar dan ook. Hosternokke nog an toe! En niemand zegt er wat van. Dat is ook zo erg! Dus als ik langs de Bovendijk loop en ik zie zo'n groep niksnutten bij elkaar dan, dan, dan... dan stuif ik er op af! Opgetieft! Het water in! Jullie verpesten mijn uitzicht en het landschap!

Gelukkig ben ik niet de enige met een hartgrondige hekel aan die beesten. Kijk maar es.

Ik moest dit effe kwijt mense. Het is vandaag namelijk precies drie maanden geleden dat ik m'n tanden ergens in heb kunnen zetten. Maar de aggressie hoopt zich wel op. Dat moet er dus uit.  Dan maar liever op een koet dan op een kuit!

Waardeer dit blogbericht:

Reacties

opzehondjes banner

zelfbewust

annewinnebanner