• PT (Personal Trainer)
  • Relatietherapeut en mediator
  • Hoofd IB (interne bewakingsdienst)
  • Postkamermedewerker (security executive)
  • Chef Vaatwasserij (afdeling kwaliteitsbewaking)
  • Buitendienstmedewerker (ballotage externe contacten)

Da's geen vreten, mense!

Hosternokke!

Bob de Hond, est. 2011

Wat ik jullie nog wil vertellen - mijn allerlaatste blog

Geplaatst door op in Mijn leven als Personal Trainer
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Abonneer op updates
  • Afdrukken

dierenthuis almereHosternokke wat heb ik jullie lang laten wachten mensen. En wat zullen jullie ongerust geweest zijn.
Ik weet dat de baas en de onderbaas mailtjes en telefoontjes hebben gekregen met allerlei vragen. Waar of ik toch was, of het wel goed met me ging... enz.
Tja... en zoals jullie gemerkt hebben hielden die twee hun kaken op elkaar.
Dat had ik hen gevraagd.
Sorry hoor.

Maar laat ik jullie niet langer in spanning houden. Ik zal proberen om een update te geven van dat wat ik me nog van de afgelopen maanden herinner (en dat wat ik nog niet heb weggedrukt).

Jullie weten allemaal dat de baas een sukkel is. Dat heb ik jullie regelmatig bewezen. Het is een prima vent, dat wel, en ook met het hart op de goeie plek. Maar het is een watje. En ik heb het heel moeilijk gehad om hem telkens maar weer te moeten beschermen tegen ongure sujetten.
In Den Haag, waar die twee wonen, barst het daar van, van dat soort types. Dat weten jullie wel. Nou... ik heb er een zware dobber aan gehad om die lui bij de baas weg te houden.
Ik heb m'n taak héél serieus uitgevoerd.
Misschien wel té serieus.
Ik heb - laat ik het maar eerlijk zeggen - flink van me af gebeten, zak ma zehhe.
En ik werd er heel erg goed in. Op het laatst had ik de smaak zo te pakken dat het me ook helemaal niets meer uitmaakte of een sujet nu wel onguur was of niet.
Als ik maar één verkeerde beweging zag bij iemand dan vloog ik er op af... en dan zonder waarschuwing: hoppa! Vol in de kuit! Hatseflats!
Ik kon er echt van genieten als ik dan weer iemand op één been zag hinkelen.
Geweldig vond ik dat.

Ik wist natuurlijk wel dat het niet mocht, dat bijten. Want als ik weer eens gebeten had moest ik een paar dagen een muilkorf om. Maar de baas is een sukkel, een zacht ei. Als ik 'm dan weer aan keek met m'n zielige hondenogen dan streek hij z'n hand weer over z'n hart... en ging de muilkorf af. En even later mocht ik dan ook weer loslopen.
Ik pakte het wel slim aan, natuurlijk. Ik beet alleen maar wanneer er ook een soort van verklaring voor kon zijn. Als iemand een beetje raar liep of zo... of dikke wenkbrouwen had... of hard op de baas aan kwam rennen... of verkeerde schoenen aan had.

Maar goed. Ik begrijp dus nu dat ik ergens mijn hand overspeeld heb. Dat moet ongeveer begin maart geweest zijn. Ineens was het geduld van de baas op. En ook van de onderbaas. In een tijdsbestek van een week is er van alles gebeurd. We zijn naar dierenartsen geweest, naar de gedragstherapeut, naar hondenvrienden, naar trainers en de baas heeft tientallen telefoontjes gepleegd.
En wat bleek...
Iedereen liet me vallen als een baksteen!
Mijn zogenaamde trouwe fans, de mensen van het gesticht waar ik in gezeten had, trainers, therapeuten... iedereen schudde het hoofd en zei dat ik niet te helpen was. Ik was verknipt! Ik was gek!
Nou ja!

Twee dierenartsen (die toch eigenlijk je vriend zouden moeten zijn) vonden ook dat ik een spuitje moest krijgen. Dat dat beter voor me was. Zelfs mijn oude vrienden van het gesticht zeiden dat ik beter af was als ik dood was. En ook de hondenpsych was van mening dat er voor mij eigenlijk geen hoop was.
Dat was wel even schrikken.
Ook voor de baas en de onderbaas.
Ik heb ze die week veel zien huilen.
Zij kregen steun van hun vrienden.
Dat dan weer wel.
En ik?
Ik moest me redden met die onverstaanbare blonde Russische teef.

Op het aller- aller- allerlaatste moment kwam er hulp uit onverwachte hoek.  Kennen jullie Joke Eliza, van Stichting My Martin? Nee? Nou dat is eigenlijk toch een goed wijf, bij nader inzien. Ik bedoel: In januari was ze bij ons op bezoek en bij die gelegenheid heb ik haar stevig in de vingers gehapt. Rang! Toch was ze dat blijkbaar vergeten want toen mijn puntje bij mijn paaltje kwam - een paar uur voordat de dierenarts met z'n spuitje op de stoep zou staan - heeft zij Stichting Hond in Nood ingeschakeld. Ik kreeg ook hulp van een speciale hondenadvocaat want de Officier van Justitie zat me op de hielen.

Een dag later zat ik veilig op een onderduikadres op een geheime plek bij een man waar ik later flink van op m'n sodemieter heb gekregen. Hij heeft me keihard aangepakt en helemaal verrot gescholden.
Op dat onderduikadres (niet echt een leuke plek overigens) heb ik nagedacht.
Ik ben er daar achter gekomen dat het zo niet langer kon gaan, met mij.
Ik heb mezelf plechtig beloofd dat ik mijn leven zou beteren.

En nu?

bob almereIk heb sinds 18 mei een plek gekregen bij Stichting Dierenthuis in Almere. Kennen jullie dat? Het is een soort open inrichting voor allerlei honden die het  in de gewone mensenmaatschappij niet redden. Ik leef daar met 128 andere honden in een zgn "roedel". Ik kan hier doen wat ik wil en zijn wie ik ben. Er zijn geen mensen die dingen van me willen die ik moeilijk vind, er is niemand die ik moet beschermen.
Ik moet me hier alleen als hond gedragen.
Ik kan hier zijn wie ik ben.
Ik ben eindelijk, eindelijk hond.
Gelukkig.

Waardeer dit blogbericht:

Reacties

opzehondjes banner

zelfbewust

annewinnebanner