• PT (Personal Trainer)
  • Relatietherapeut en mediator
  • Hoofd IB (interne bewakingsdienst)
  • Postkamermedewerker (security executive)
  • Chef Vaatwasserij (afdeling kwaliteitsbewaking)
  • Buitendienstmedewerker (ballotage externe contacten)

Mijn moeder, mijn vader, mijn broertjes en zusjes

Geplaatst door op in Mijn leven als Personal Trainer
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Abonneer op updates
  • Afdrukken

klep03Morgen is het dierendag mense!

Maar daarover straks. Laten we eerst beginnen met het allerbelangrijkste nieuws.
Zoals jullie weten ben ik geadopteerd. In het gesticht waar Die Twee me uit bevrijd hebben was maar bar weinig over mij bekend. Dat weten jullie ook. Ja, ik heb een Belgisch paspoort waarin staat dat ik Bob heet. Maar het telefoonnummer in mijn chip bestaat niet meer.

De meneer die mij naar het gesticht heeft gebracht - mijn vorige baas dus - heeft daar verteld dat hij me in België "van iemand" overgenomen heeft. Meer niet. Dat is alles. Van de drie jaar bij m'n vorige baas is dus niets bekend. Helemaal niets.
Ja... dat ik heel veel blaf. Dat ik m'n bek niet kan houden. Vooral als ik niet meteen m'n zin krijg. En dat ik mezelf met dat blaffen geweldig op kan fokken. Zo erg zelfs dat ik daar helemaal hysterisch van kan worden, totdat het schuim op m'n tanden staat. En hij heeft ook verteld dat ik hap of zelfs bijt wanneer ik nerveus word of wanneer niet weet hoe ik met een situatie om moet gaan en in paniek raak. En dat ik geen minuut alleen kan zijn (geen minuut). Van die dingen dus. Hij heeft daar dus alleen maar over me zitten zeiken, die chagerijn. Niet echt positief.

Nou, ik kan over hem ook nog wel een boekje open doen hoor. Ik krimp niet voor niets in elkaar als ik over m'n bolletje geaaid word. En ik kruip niet voor niets in een hoekje als ik per ongeluk gekotst heb. Ik word nog steeds helemaal panisch als mijn riem aan een boom of hek wordt vastgemaakt. Of als ik in een kamer wordt opgesloten. Oh mense... wat ik dáár allemaal heb mee moeten maken... ik wil er niet meer over praten. Ik heb die hele periode geblokt. Maar als ik iemand op straat zie lopen die maar een beetje op 'm lijkt of net zo ruikt als hij, dan komt alles weer boven. Dan kan ik me niet beheersen en dan vlieg ik er op af!

Maar dat was toen. Laten we het er net meer over hebben!

Die Twee doen echt hun best voor me. Ze zijn eigenlijk de hele dag met me bezig. Van vroeg tot laat. En ze willen zo graag. Om mij beter te leren kennen zijn ze dus op zoek naar mijn afkomst en kleutertijd. Ze zijn er zo mee bezig! Vooral de baas.
In het gesticht vertelden ze hem dat mijn moeder uit Mechelen zou moeten komen. Omdat ik een krul in mijn staart heb zou mijn vader een Akita moeten zijn. De dierenarts had weer een andere mening. Zij wist haast wel zeker dat mijn vader een Noorse Buhund moest zijn. En zo sukkelde de baas dus met zijn vragen van het kastje naar de muur.
Niks van dat alles!
Ik ga het jullie nu allemaal vertellen.

Begin deze week kreeg de baas een berichtje van mevrouw Chantal van de Vin. Chantal had een foto op mijn blog gezien van Sjaan (weet je nog... die pekelteef die hier een week gewoond heeft). Zij herkende Sjaan als het jongere zusje van haar hond Roxy. En dus zocht ze contact. Want ze wilde graag meer van Foxy weten (zo heet Sjaan eigenlijk: Foxy).
Nog voordat de baas op haar bericht gereageerd had zag Chantal ook mijn foto's en dacht: krijg nou tandjes... die Bob... die lijkt als twee druppels op de broers van mijn hond. Het zou toch niet zijn dat Bob het lang vermiste broertje van Roxy is? Want - en dat vergeet ik bijna te vertellen - Roxy komt uit een nest van 8 puppies waarvan er eentje spoorloos is verdwenen naar Nederland (tadaaaaa!).

Terwijl de baas en Chantal dus met elkaar zitten te praten over die pekelteef halen ze er onze paspoorten bij. Die van mij en die van Roxy. En toen kwam de grote verrassing: Mijn paspoort en die van Roxy hebben vrijwel gelijke nummers. De eerste stempels in ons paspoort zijn op dezelfde dag en bij dezelfde dierenarts gemaakt. We hebben dezelfde entingen gekregen en daar opeenvolgende volgnummers van!
Haar Roxy en ik waren dus op hetzelfde moment in Sint Truiden bij dezelfde dierenarts... samen met de zes andere hondjes uit dat nest!
Nou ja!
Mijn bek viel open!
Ik wist niet wat ik hoorde! Door een bizarre speling van het lot had ik ineens mijn familie terug!
Hosternokke nog an toe!
Wat is de kans daar op?
En wat nog veel bizarder was: die pekelteef bleek dus mijn eigen zus! Een jaar jonger!

Ruim een uur hebben ze aan de telefoon gehangen, de baas en die Chantal. Ik heb allerlei foto's gekregen van mijn broers en zussen. Geweldig! Ik weet nu veel over mijn vader en moeder, hoe die met elkaar samen leefden en waarom die niet voor mij konden zorgen.
Ik weet ook meer over mezelf. Mijn echte naam is Klep, Klepke! Die naam heb ik dus in de opvang gekregen omdat ik daar alleen maar liep te blaffen. Constant. Ik had, zogezegd, een "franke teut". Mijn broers en zussen hebben dat ook allemaal, maar ik heb dus de aller- állergrootste.
Ik heet dus eigenlijk Klep!
Hosternokke wat een schitterende naam! Miljaar!
Hieronder zie je een rijtje foto's uit mijn peutertijd. Op de één na laatste foto zie je m'n boer Basil en op de laatste staat m'n moeder met al m'n broertjes en zusjes. Klik op de foto's voor een vergroting.

[widgetkit id=71]

De baas heeft ook contact gehad met de organisatie die bij mijn ouders een oogje in het zeil hield en op toezag dat de nestjes in liefdevolle gastgezinnen werden geplaatst. Want o, o, o, er zijn dus heel veel mensen die zich bezig hielden met mijn ouders (en hun baasje). Om je een idee te geven: mijn ouders kregen soms twee keer per jaar een nestje! Ik zweer het! Hun baasje liet hen hun gang maar gaan. Vrijheid, blijheid! En telkens als er weer een nestje was dan moest dat weer opgevangen worden. Toestanden! Breek me de bek niet open. Het komt allemaal weer terug!

Enfin: Mijn moeder is dus een Mechelse herder en mijn vader een Grijze Kees. Mijn vader heeft een geweldig grote bek (familietrekje dus) en heeft de gewoonte om niemand op zijn erf toe te laten. De familie van mijn moeder staat bekend als echte contrôlefreaks. Die willen alles regelen en de leiding hebben.

Als je nu denkt dat het allemaal koek en ei is tussen mijn broers en zussen dan heb je het mis. Maar ben binnenkort wel welkom bij Roxy!

Wat een verhaal, vinden jullie niet?

Morgen is het dierendag. Wat zeg ik... het is dierenweekend!

In de ochtend moet ik eerst nog wel even naar school, dat dan weer wel, maar daarna is het twee dagen feest!
Ik ga eerst een stukkie fietsen met de baas, daarna mag ik naar een all-you-can-eat-party bij mijn grote vriend Hans (die heeft alle hondjes uit de buurt uitgenodigd). Zondagochtend gaan we naar Hoek van Holland! Daar is een zogenaamde sociale wandeling georganiseerd voor honden en hun baasjes. Misschien zie ik wel een van jullie. Het begint om 10:15 en daarna gaan we lekker met z'n allen lunchen.
Och mense, ik kan niet wachten!

Waardeer dit blogbericht:

Reacties

opzehondjes banner

zelfbewust

annewinnebanner