• PT (Personal Trainer)
  • Relatietherapeut en mediator
  • Hoofd IB (interne bewakingsdienst)
  • Postkamermedewerker (security executive)
  • Chef Vaatwasserij (afdeling kwaliteitsbewaking)
  • Buitendienstmedewerker (ballotage externe contacten)

Da's geen vreten, mense!

Hosternokke!

Bob de Hond, est. 2011

Het is gewoon een kwestie van doorbijten!

Geplaatst door op in Mijn leven als Personal Trainer
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Abonneer op updates
  • Afdrukken

petsafeteddyGoedenmorgen mensen!

We hebben een compromis, de baas en ik! We hebben een compromis! Ik mag de halsband om! Eindelijk!
Nu zullen jullie wel benieuwd zijn hoe ik dat zo ineens voor elkaar gekregen heb (want gisteren nog leek het er op dat de baas 'm had ingepikt). Nou, dat zal ik jullie eventjes in geuren en kleuren vertellen, want ik heb er wel wat voor moeten doen hoor!

Jullie weten inmiddels dat de baas hardleers is. Nou… dat bleek gisteravond maar weer! We lopen over de Bovendijk, in het donker. Nu moet je weten dat de Bovendijk veen héle gevaarlijke buurt is waar veel vervelende en gevaarlijke types rondlopen; joggers met witte kuiten, fietsers met enge piepjes in hun wielen en krakende trappers, andere honden (die de baas natuurlijk willen bijten).
Ik mag daar los. De baas stuurt me daar vooruit om de boel te verkennen.
Ook gisteravond dus.
Het was zo’n avond waarvan de baas dacht; ”wat een héérlijke avond, er is geen vuiltje aan de lucht”.
Maar ik wist wel beter. Ik heb daar een neus voor… en een instinct!
En of ik gelijk had!
Er passeren een aantal ”usual suspects” waar ik geen aandacht aan hoef te besteden… zie ik in de verte een vent aankomen. Die vent heeft een korte broek aan en loopt een beetje op z’n gemak te kuieren. Ik zag al van ver dat hier iets niet in de haak was: als je een korte broek aan hebt dan moet je hollen, toch? En deze vent liep overduidelijk besluiteloos te kuieren. Zo'n irritant en arrogant uitdagend loopje. Ik knijp m’n ogen een beetje dicht en probeer de baas duidelijk te maken dat deze vent iets van plan was.
De baas ziet dat niet. Hij heeft dat gewoon niet in de gaten: ”Rustig bob, niet zo grommen, dat is gewoon een aardige man”.
En daar kan ik me dan zó kwaad over maken, dat die sukkel niet ziet dat die kuieraar iets van plan is.
En dan zegt de baas ook nog vriendelijk "goedenavond" tegen die vent!
Gekker moet het toch niet worden in dit land!
Dus ik er op af!
Die vent een grote bek gegeven dat ie zich geen geintjes in z’n hoofd moet halen!
En ja hoor!
Die vent tilt z’n poot op en wil me een trap verkopen… Hoppa!
M'n tanden er in.
In z’n kuit!
En nog een keer.... hatseflats!
En meteen jammeren dus, die vent!
En huilen bij de baas.
En z’n excuus aanbieden!

Ik zal jullie de rest van het verhaal besparen maar je begrijpt misschien wel hoe het afliep.
Zwijgend lopen we naar huis. De baas helemaal diep onder de indruk van z’n eigen stommiteit. Dat ie weer niet in de gaten had dat de mensen niet te vertrouwen zijn (hij ziet in elke mens alleen het goede).
Thuis heeft ie z’n zonden aan de onderbaas opgebiecht.
Ik heb er niet alles van begrepen, want het werd later en later en omdat ik vond dat ik m’n punt wel gemaakt had ben ik gaan tukken.
Toen ze uiteindelijk naar bed gingen (het was bijna 2 uur) waren ze er uit: Ik mag de halsband om! Ik heb het verdiend!

Niet voorgoed, zo begrijp ik, en ik krijg er vanavond ook een training voor (want die halsband schijnt héél speciaal te zijn) maar ik mag 'm om!
Ik heb het verdiend! Helemaal verdiend!
Eindelijk.

Zo zie je maar: als je iets héél graag wilt moet je nooit opgeven!
Het is gewoon een kwestie van doorbijten!

Misschien dat ik vandaag dan toch dat filmpje maar eens ga bekijken!

Waardeer dit blogbericht:

Reacties

opzehondjes banner

zelfbewust

annewinnebanner